Vanuit het niets... - œ Operation Education
We verkennen de leersystemen van morgen en bevragen het onderwijssysteem van vandaag.
operation education, education, onderwijs, onderwijsvragen, waarom, waartoe, vragend veranderen, Claire Boonstra
1597
post-template-default,single,single-post,postid-1597,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,columns-4,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-10.1,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Vanuit het niets…

Zomervakantie. Ik was er aan toe. En flink ook. Nadat ik in zes jaar tijd drie kinderen plus drie nogal veranderlijke en ambitieuze organisaties op de wereld heb gezet, was ik moe. Ik heb het mezelf gegund een flink aantal weken volledig afstand te nemen van alles. Ons hele gezin had behoefte aan natuur, rust, ruimte, elkaar, eenvoud – oftewel even helemaal niets. Telefoon en internet vrijwel uit, mail nauwelijks bekeken – laat staan beantwoord. Fijn.

Als ik nu terug kijk, ben ik in de afgelopen weken precies het proces door gegaan dat we hebben ontwikkeld om het onderwijs in beweging te brengen. Het is geïnspireerd op Theory U, maar blijkt steeds meer samen te hangen met soms al eeuwenoude theorieën en modellen over verandering. Veel mensen laten weten dat we “nieuwe taal geven” aan iets dat ze al lang voelen of meemaken.

Het wordt tijd om dit nieuwe ‘kindje’, dat in het voorjaar is geboren en de afgelopen maanden bij œ Operation Education en in mijn keynotes de eerste stapjes in de grote buitenwereld heeft kunnen zetten, ook via onze digitale kanalen wereldkundig te maken. We zullen het model de komende tijd stap voor stap belichten en jullie hier in meenemen, om het met jullie input te verrijken, verfijnen, onderbouwen en verdiepen.
Laat ik allereerst het model introduceren en vervolgens uitleggen hoe en waarom het proces afgelopen zomer voor mij persoonlijk heeft gewerkt. In volgende blogposts zullen we toelichten welk effect het proces kan hebben op het onderwijs.

why-enige_NL

Loslaten

In de afgelopen jaren hebben we met œ Operation Education veel gebouwd, geëxperimenteerd, bedacht, getoetst, gedeeld, gepraat, fouten gemaakt, frustraties opgeroepen, moois gecreëerd, weggegooid en geleerd. Hoewel je ons niet bepaald een starre organisatie kunt noemen (en mensen kennen mij ook niet bepaald als traag of onwendbaar), zijn er ook in mijn ‘systeem’ waarheden geslopen, inclusief gewoontes waar ik – veelal onbewust – soms stevig aan vasthoud. Ik noem bijvoorbeeld het eeuwige gevoel dat ik niet hard genoeg heb gewerkt, dat ik er niet alles aan heb gedaan, dat ik niet voldoende discipline heb. Mijn eeuwige schuldgevoel over het niet kunnen of willen beantwoorden van alle mails en berichten die ik krijg. Mijn gewoonte om te willen vechten voor mijn of het gelijk, altijd groots en schaalbaar te willen denken, nooit de status quo voor lief te willen nemen en vaak de dingen al zó voor me te zien dat ik soms ook denk dat het allemaal al (bijna) realiteit is.

Allemaal geen slechte eigenschappen, maar als je met nauwelijks (financiële) middelen iets duurzaams wilt bouwen is het niet altijd even handig om al zo ver in de toekomst te leven. Hoe vaak ik wel niet heb gezegd “dat doen wij” of “dat gaan wij doen” over weer een bizar mega-project. Ik zou ook niets liever doen! En ‘waar een wil is, is een weg’ gaat ook vaak op, maar er is een grens aan wat – op dit moment in de tijd – realistisch is.
In de vakantie heb ik mezelf dan ook gegund om volledig afstand te nemen. Om in gedachten en met mijn volledige gevoel en mijn ‘zijn’ het experiment te doen: wat als ik alles wat we de afgelopen tijd hebben opgebouwd, zou laten gaan. Wat is er dan nog? Wat klopt? Wat als ik met een schone lei zou kunnen beginnen, met alles wat ik inmiddels weet en alles wat er wél is als uitgangspunt, maar zonder de bestaande structuren, merken, netwerken en omgevingen?

Heroverwegen

Het belangrijkste beeld dat ik heb, als ik terug denk aan onze vakantie, was onze eerste kampeerplek die we bereikten op de dag dat ik 40 werd. Geen beter verjaardagscadeau: een gigantische plek voor onze tent, naast een riviertje met een watervalletje, en verder vrij uitzicht op een groot speelveld. Ruimte. 24 uur per dag het geluid van de waterval, van het water dat een weg zoekt. Na alle ‘strijd’ van de afgelopen tijd (want zo voelde het soms wel) was het belangrijkste gevoel dat bij me bleef: waar wil het water heen? Waar stroomt het?

Ik lag graag in het gras naast dat riviertje – luisterend naar de vogels en onze spelende kinderen, de zon op mijn huid voelend, de schone lucht inademend, stevig in contact met de aarde. En steeds maar het heerlijke geluid van die waterval.

Vorige week was ik in Genève voor de jaarlijkse summit van de Young Global Leaders (YGLs) van het World Economic Forum – een groep jonge leiders, afkomstig uit de hele wereld en met alle denkbare achtergronden, die allemaal dag en nacht bezig zijn om de wereld een beetje beter te maken. Hoewel ik het gevoel heb al aardig mijn doel te hebben gevonden, was het heerlijk om weer een week lang met al die bijzondere mensen bezig te zijn met ‘wat er moet gebeuren’, ‘wat is mijn rol in dit grotere geheel’ en ‘hoe kunnen wij onze impact vergroten’.

Er zijn het afgelopen jaar wederom YGLs gestorven – hetzij vermoord om waar ze voor stonden, hetzij overleden doordat ze te hard werkten en onvoldoende goed voor zichzelf hebben gezorgd. Het zijn altijd weer die momenten dat je met je neus op de feiten wordt gedrukt: wat is ECHT belangrijk in het leven, in mijn leven?

Een fijne oefening was deze:
Wat als je nog maar 1 maand te leven hebt. Wat doe je met je resterende tijd en met wie breng je het door? Wat doe je als nog maar 1 jaar te leven hebt en wat als dat 10 jaar is?

Ik heb mezelf in de schaduw van een boom met uitzicht over het meer van Genève neergezet en ben weer flink gaan denken en voelen.

De levenslessen van Bronnie Ware (The top 5 regrets of the dying, ik noem ze ook in mijn laatste TEDx talk) kwamen weer langs. Van levensbelang voor mij: mijn gezin & mijn persoonlijke welzijn. Ze vormen de basis waarop ik kan bouwen, de randvoorwaarden om überhaupt impact te kunnen hebben.

Ik realiseerde me ook dat ik, zelfs al had ik nog maar 1 maand te leven, er nog alles aan zou willen doen om, met alles wat ik weet, zie en heb ervaren, de beweging te voeden: feed the movement. Tijdens de YGL summit heb ik in wel vier verschillende settings het woord mogen doen – van een klein groepje tot een plenaire sessie met alle YGLs; van een korte toespraak van drie minuten tot een vol uur.

Telkens weer was de reactie: WOW. “Je hebt ons echt aan het denken gezet”. “Hier had ik nooit bij stil gestaan”. “Ik heb je woorden in hoofdletters in mijn notities geschreven”. “Jij kunt het als geen ander taal en woorden geven”. “Dit heeft mijn visie op onderwijs definitief veranderd”. “Bizar dat ik mezelf deze vragen nog nooit had gesteld”. En ik kreeg de titel: “Rockstar of the education revolution”. Hahaha…

Alles bij elkaar heeft me gebracht tot onderstaand plaatje:

driehoek claire

Het is voor mij een driehoek: de basis wordt gevormd door mijn familie en mijn persoonlijke welzijn. Pas als dat op orde is, kan ik optimaal invulling geven aan mijn doel: het voeden van de beweging gericht op de transformatie van het onderwijs – met mijn visie, een gedegen raamwerk en mijn persoonlijke ervaring. Zaadjes planten en de dieper gelegen vragen stellen, die, in mijn ogen, van levensbelang zijn voor waardevolle verandering.

Het is een voorzichtig antwoord vanuit mijn doel, mijn heroverweging. Het sluimerde al tijden maar nu lijkt er echt ruimte en richting voor te zijn. Mijn verhalen, inzichten en ervaringen delen is waar mijn kracht zit en waar ik waardevol en impactvol kan zijn. Dit is de eerste voorzichtige stap. Er zullen hopelijk nog veel meer volgen :-)

En tot die tijd hoor ik graag wat dit stuk bij jullie heeft losgemaakt…

18 Reactie's
  • Peter te Riele
    Geplaatst op 14:34h, 26 augustus Beantwoorden

    Erg herkenbaar om jouw verhaal te lezen. Zo maakten wij tot twee keer toe een wereldreis van 4 maanden met leerplichtige kinderen (eerst 9 & 10, daarna 14 & 15). Ook ik en wij hadden de ervaring wat de winst is om letterlijk en figuurlijk afstand te nemen en te beseffen waar het eigenlijk om gaat. Goed daar af en toe bewust van gemaakt te worden.
    Succes met het vervolg!

    Peter

    • Claire Boonstra
      Geplaatst op 15:08h, 26 augustus Beantwoorden

      Dank Peter! Mooie ervaring… en je hebt me ook wel eens verteld waar je doorheen hebt moeten gaan om die reizen mogelijk te maken. Waar een wil is, is een weg!

      • Peter te Riele
        Geplaatst op 22:39h, 26 augustus Beantwoorden

        ‘Waar een wil is, is een weg!’ De spijker op z’n kop! Ik vraag me ook dikwijls af of wat we nu hebben eigenlijk wel is wat we willen. Is in ieder geval niet wat ik wil. Op mijn manier probeer ik de slinger de andere kant op te krijgen. Landelijke tendens ben ik niet blij mee en dus focus ik me graag op alternatieven zoals Operation Education, vernieuwingsonderwijs en andere op wil en visie gebaseerde zoektochten naar inspirerend en bevlogen onderwijs.
        Er is genoeg moois te ontwikkelen, het begint bij willen… dan durven… vervolgens doen! En samen komen we zoveel verder.

        Groeten,

        Peter

  • Sjoerd
    Geplaatst op 14:44h, 26 augustus Beantwoorden

    Hoi Claire, je vraagt wat jouw mooi geschreven stukje losmaakt. Helaas niets, het bevestigd mijn vermoeden dat je liever op afstand je verhaal doet en dat je daarmee je ego enorm streelt. Mooie nieuwe oplossingsrichtingen bij je vlak om de hoek herken je helaas niet. Geen transitie zonder transformatie is mijn stelling, maar ja, dat is razend ingewikkeld. Ik wens je wel heel veel succes bij je ingezette route en hoop je snel weer eens te ontmoeten. Hg Sjoerd

    • Claire Boonstra
      Geplaatst op 15:05h, 26 augustus Beantwoorden

      Sjoerd, ik richt me nu expres niet meer op het zichtbaar maken van de oplossingen. De focus ligt de komende tijd volledig op de ‘waarom’ en de ‘waartoe’ vragen. Door de status quo systematisch te bevragen, met behulp van experts en wetenschappers en uiteindelijk ook het grote publiek, hopen we een maatschappelijke discussie op gang te brengen die de weg vrij maakt voor -en een grotere vraag creeert naar- vernieuwende en betere oplossingen. Zie oa http://operation.education/over-ons/ En inderdaad, geen transitie zonder transformatie. Dat is precies waar het over gaat :-)

  • Wil Bahlmann-Stegeman
    Geplaatst op 15:18h, 26 augustus Beantwoorden

    Dank je wel voor je voorbeeld om moedig te durven omkijken en je af te vragen en hoe nu verder!
    Houd je passie maar vast, je zult mensen blijven vinden die je daarin ondersteunen ook al gaat dit wellicht langs andere wegen als wat je nu in het hoofd hebt.
    En inderdaad … het wordt de hoogste tijd om het oneindig potentieel van de mens en de mensheid te ontketenen!

    “”Beschouw de mens als een mijn, rijk aan edelstenen van onschatbare waarde. Alleen opvoeding kan de schatten ervan aan het licht doen komen, en de mensheid in staat stellen daarvan profijt te trekken”(Bloemlezing uit de geschriften van Bahá’ulláh -p.155)

    © 2015 Operation Education. Tijd om het oneindige potentieel van de mens en de mensheid te ontketenen!

  • Niek
    Geplaatst op 17:34h, 26 augustus Beantwoorden

    Helemaal top Claire! Zo is het. Denk aan anderen maar ook aan jezelf. Geef jezelf een schouderklopje. Niet alleen als je iets groots doet maar als je verliefd naar je kind kijkt of een boterham met pindakaas smeert. Mindfull en bewust. Niet dat eeuwige kritische dat het nooit genoeg is. Neem je rust, neem het leven, blijf in het nu en geniet! Dat liggen in het gras…..

  • Corne van Oers
    Geplaatst op 18:28h, 26 augustus Beantwoorden

    Hallo lieve Claire
    Geweldig wat je doet en zo oprecht.
    Jouw verhaal haalt bij mij een verhaal naar boven van een architect die voor de ogen van zijn medewerkers het uitgewerkte plan van de eerste fase verscheurde met de woorden. …..
    Als we het tot hier kunnen brengen kunnen we het ook weer verder brengen. We nemen vanuit onze ervaringen slechts mee wat werkelijk nodig is en past.
    Mooi dat je spreekt over balans en hierbij je kerndomeinen herkent en benoemt.
    Ik herken wat je schrijft ook in mijn proces. Het besef dat alles met alles samenhangt helpt mij om balans in mezelf te houden. Als ik mijn zuivere hartspuls blijf volgen, 100%, waar ik werkelijk blij van wordt , dan is er uitlijning en verbinding met alles.
    Als jij bijv weg bent van huis en je droom volgt doe je dat ook altijd voor je gezin, je kinderen lijkt me. En als je de dingen doet waar je blij van wordt op de manier waar je energie van krijgt, laad je zelf ook op.
    Een wereld waarin educatie eigenheid van mensen als uitgangspunt heeft en mensen 100% ondersteunt in wie ze zijn en verlangen, wordt iedereen gelukkiger. Of je moet zelf anders willen. (Ik denk dat niemand dat wil).
    Dank je voor je blog.
    Ik wens je veel vernieuwing in jezelf toe, waardoor je voor anderen een baken kunt zijn in bewustwording van leren vanuit het hart., de werkelijke aard van ons mensen.
    Een mooie volgende periode toegewenst.

  • Margo Bruins
    Geplaatst op 20:36h, 26 augustus Beantwoorden

    Hoi Claire, lange tijd geleden…. De toekomst maken zonder bewijs vooraf dat het gaat werken, is het mooiste wat er is. Het is oncomfortabel omdat niemand weet of het gaat werken. Ik voel me steeds vrijer en help startersgroepen om democratische scholen te starten. Praten over verandering en bewegingen opzetten zoals OE. Is hartstikke mooi en goed, maar wat de wereld nodig heeft zijn mensen die het gewoon gaan doen! Nu ook bezig in Polen, Roemenie, Duitsland en Nederland natuurlijk! Tot gauw. Margo Bruins

    • Claire Boonstra
      Geplaatst op 21:27h, 26 augustus Beantwoorden

      Zeker zijn er mensen nodig die het doen! Alleen wil ik graag de weg helpen vrij maken, helpen om de vraag naar dergelijke vormen van onderwijs te vergroten. Daar ligt meer mijn kracht. Ik heb diepe bewondering voor degenen die, net als jij, het ook werkelijkheid kunnen maken!

  • karin van der lee
    Geplaatst op 15:23h, 27 augustus Beantwoorden

    Dank je wel voor je openheid! Ik ben al bijna drie jaar aan het ‘ontscholen’ na 33 jaar werken in het voortgezet onderwijs. Voor mij was de vraag afgelopen jaren: wie ben ik (nog) als ik de identificatie met de mij bekende rollen loslaat? Als ‘ik’ niets meer wil en de rivier ‘ik’ meeneemt in haar stroom die een stevige bedding heeft gevonden? Als ‘ik’ geen modellen meer kan bedenken en vormen van bezield leren vanuit conceptloosheid kunnen gaan ontstaan in een vrije geest? Dat vraagt geduld, rust, stilte …. misschien nog iets langer ‘vakantie’ en afstand nemen? Succes met je mooie ontwikkeling en jouw unieke bijdrage!

  • Hanny van Putten
    Geplaatst op 12:02h, 31 augustus Beantwoorden

    Hallo lieve Claire

    Ik zat van de zomer in een berghut op een alm in Oostenrijk en had vergelijkbare ervaringen en inzichten: Het leven vraagt prioriteit; de mens, menselijke ontwikkeling, liefde, samen, zinvolle projecten….
    Het hangt blijkbaar in de lucht!

    Wat jij hier aan ons meedeelt over je innerlijke overwegingen, is m.i. precies wat leren is.
    Het gaat om het leven zelf, wat je daarin ervaart, hoe je daarmee omgaat, de grenzen van je comfortzone oprekt, je wezenlijke behoeften boven haalt, het verlangen om nieuwe mogelijkheden te onderzoeken (met of zonder boek), de inzichten die je daarbij opdoet en de moed hebt daadwerkelijk de volgende stap te zetten die bij jou past. Het is een innerlijk proces waarbij je jezelf goed leert kennen, in alle facetten, licht en donker, jezelf vertegenwoordigend en zelfverantwoordelijk.
    De mens in zijn dagelijks leven, individueel, en samen levend, en zinvol bezig.

    Volgens mij groeit het nieuwe onderwijs naar het faciliteren van dit soort processen.
    Ik noem het LEREND LEVEN, die gestage ontwikkeling, in samenhang met de ander, zelfbewust, volgens eigen behoefte en eigen waarheid.
    En mijn ervaring is dat veel leerkrachten inzien dat het nodig is omdat veel leerlingen (mensen) daaraan behoefte hebben. Ze weten echter vaak niet hoe ze dat moeten doen. En dat is volgens mij precies ook de uitdaging om bovenstaande uit te lokken…… ga op pad en ontdek het zelf, ontdek jeZelf.

    Deze verandering is al gaande, stapje voor stapje. Vanuit innerlijke behoefte groeit de moed om het aan te gaan. Fijn dat er mensen zijn die daarin helpen, vanuit welke kwaliteit dan ook. Ik kijk uit naar je volgende stuk, omdat zo helder je innerlijke roerselen beschrijft die een ander vaak wel bij zichzelf kan opmerken, maar (nog) niet kan verwoorden. Het helpt bijzonder veel in dit bewustwordingsproces.

  • Claudette
    Geplaatst op 16:38h, 31 augustus Beantwoorden

    Ha lieve Claire! Jouw driehoek blijft maar in m’n hoofd terug komen. Ik wist het wel, maar ‘zag’ t nog niet. (Hoezo visueel ingesteld!? ;-) Nu ik t zo simpel in 1 figuur gevat zie door jou, denk ik ‘ja, duh!’ en ‘wow! wat n eye opener!’ tegelijkertijd. 😊 Ik ga me ook weer even opnieuw onderdompelen in het ‘waarom’, van de verdeling die ik nu heb!

  • Sharita Chedi
    Geplaatst op 13:14h, 15 september Beantwoorden

    Beste Claire,

    Al enige tijd volg ik jou en oe. Ik heb gezien hoe je bent begonnen en waar je nu staat. Ik heb daar diep respect voor en kan jou en jouw inzet immens waarderen. Jij hebt iets in gang gezet waar veel over werd ‘gebabbeld’, maar weinig concreets mee werd gedaan. Met alleen het erover hebben, bereik je niet veel, met daden des te meer. En dat laat jij zien, hoe moeilijk die weg soms ook kan zijn.

    Kinderen geven naar mijn idee allerlei signalen af dat er iets ‘fundamenteels schort aan het onderwijs’. Ik ga daar op mijn eigen manier mee aan de slag, het is ook voor mij een soort ‘knagend gevoel in mijn onderbuik’ waar ik niet omheen kan en waar ik iets mee moet doen.
    Eerst is er een wens om iets te willen veranderen, welke daarna wordt bekrachtigd met woorden zodat deze gemanifesteerd kunnen worden in de werkelijkheid door schepping/creatie = doen. En dat doe jij fantastisch.
    Het is niet zozeer de vraag of er iets gaat veranderen, maar wanneer…

    Heel veel succes verder, en ik blijf jullie enthousiast volgen!

  • Vanuit het niets...
    Geplaatst op 13:46h, 22 september Beantwoorden

    […] [article in Dutch, originally posted on August 21st 2015 on Operation.Education] […]

  • Stilte voor de storm - œ
    Geplaatst op 16:31h, 17 februari Beantwoorden

    […] de zomervakantie schreef ik de blogpost ‘Vanuit het niets…’. Eigenlijk was dat het moment waarop we onszelf opnieuw hadden uitgevonden – voor de […]

Geef een reactie