Lydia Habets: “Laten we kinderen weer de natuur in brengen”

Tijdens de Deep Dive van School voor het Leven met Matthijs Schouten als gastspreker, ontmoetten we Lydia Habets. Lydia heeft de missie om kinderen weer zoveel mogelijk buiten te laten zijn in de natuur. In deze blog vertelt ze haar verhaal en hoe haar deelname aan School voor het Leven haar helpt haar missie uit te voeren.

Lydia’s missie werd gevormd toen ze in de bso werkte. Lydia: “Ik kwam erachter dat de kinderen vooral binnen zitten en dat als ze al naar buiten mogen, dat is op een plein vol stoeptegels. Ik had blijkbaar een andere blik dan mijn collega’s, die niet snapten waarom de kinderen zo druk waren. Ik voelde het aan alles: ze moeten naar buiten. Een keer nam ik ze mee naar de natuur, een heuvel op. Het had geregend, dus het was modderig. Ik liet de kinderen de heuvel afrollen. Helemaal bruin kwamen ze beneden, maar ik had ze nog nooit zo blij gezien.

Het vervelende was dat ik geen diploma had om kinderen te begeleiden. Ik was als groepshulp begonnen om te zien of werken met kinderen bij me zou passen. En dat bleek het, maar doordat ik geen papiertje had, kreeg ik maar weinig verantwoordelijkheden en had ik niet de skills om ze pedagogisch bij me te houden. Daar liep ik ook tegenaan toen ik vervolgens een jaar bij The Forest School ging werken, wat overigens de beste baan van m’n leven was. Hier haalden we kinderen op uit Amsterdam en namen we ze na schooltijd mee het bos in. Ik heb hier ontzettend veel geleerd.”

“Mijn doel is om tegengas te geven.”

Tweestrijd

“Maar ik wilde meer. Ik wilde er de hele dag voor deze kinderen kunnen zijn en ze echt erop uit kunnen nemen. Daarom besloot ik 1,5 jaar geleden om de pabo te gaan doen. Nu ik stage loop en zelf voor de klas sta, zie ik wel in dat mijn ideaalbeeld nogal radicaal is. Waar ik eerst wilde dat alle kinderen de hele week altijd buiten zouden zijn, zie ik nu in dat dat niet haalbaar is. Ik ben wel nog steeds van mening dat er een consistentie moet zijn in het buiten zijn met de kinderen, bijvoorbeeld elke dag een uur les buiten. En om dan vanuit daar te kijken hoe je het onderwijs daarop kan laten aansluiten, in plaats van andersom.

Ik zie ook in dat het onrealistisch is dat iedere klas naar het bos kan, bijvoorbeeld. Maar zo’n grijs schoolplein vergroenen, dat is wat mij betreft een must. Ik zit een beetje in een tweestrijd. Aan de ene kant voel ik in heel m’n lijf dat ik niet les wil geven binnen het huidige onderwijssysteem. Aan de andere kant realiseer ik me dat ik nog heel nieuw ben in het vak en dat er heel veel is dat ik nog niet ken. Daar ben ik wel nederig naar. Ik wil dit jaar m’n pabo-diploma halen en op zoveel mogelijk scholen gaan kijken. Mijn doel is wel om tegengas te geven.”

Angst houdt je in de comfortzone

“Doordat ik nu bij verschillende scholen heb binnengekeken, zie ik ook wat er bij andere leerkrachten gebeurt. Ik zie heel veel liefde voor de kinderen. Maar tegelijkertijd veel angst. Angst om de leerdoelen niet te halen. Tijdsdruk. Iedere les wordt op de minuut nauwkeurig dichtgetimmerd. Je moet het als leerkracht echt anders wíllen doen. De waan van de dag houdt je gemakkelijk in de comfortzone, het systeem. Ik zie daar heel veel kans om de diepte in te gaan. Om met die leerkrachten na te denken: wat kan ik doen om morgen naar buiten te gaan? Ik zou heel graag nieuw onderwijs ontwerpen.”

“Dit soort bijeenkomsten versterken mijn narratief en maken me overtuigender.”

Taal als overtuigingsmiddel

Lydia is jong en heeft een ideaalbeeld. Ze deelt hier dan ook regelmatig over op LinkedIn en Instagram. Ze is veel bezig met het natuurinclusief onderwijs. Via allerlei lijntjes kwam Operation Education hierdoor al vaak bij haar langs. Tegelijkertijd was ze door de documentaire ‘Een Gemeenschap van Leven’ al fan van Matthijs Schouten. Toen ze zag dat Matthijs gastspreker was bij een bijeenkomst van School voor het Leven, viel alles precies samen. “Hier moet ik heen!”.

“Ik was heel erg enthousiast over deze Deep Dive! Ik hoopte vooral om mijn ‘munitie’ te vullen. Om te leren over Matthijs’ argumenten en zijn taal te leren spreken. Ik denk namelijk dat taal je kan helpen om je doel te verwezenlijken. Dus hoe meer taal je verzamelt, vanuit zoveel mogelijk perspectieven, hoe succesvoller je zult zijn. Ik gebruik nu zijn argumenten in mijn gesprekken met collega’s en ouders; het helpt me in mijn overtuiging. Ik ben daarom zeker van plan om meer van dit soort bijeenkomsten te bezoeken.”

We doen het samen

“Iets wat me enorm heeft verrast, waren de perspectieven van deelnemers uit andere sectoren. Zo was er een voedselteler die de kantine in zijn bedrijf vegetarisch had gemaakt en daarmee zijn medewerkers inspireert om vegetarisch eten lekker te maken. Het deed me goed om te zien dat ook mensen van buiten het onderwijs zo bezig zijn met onderwijs en natuur.

Verder vond ik de opzet van de bijeenkomst heel fijn. Het was heel interactief en er was veel ruimte om in kleine groepen met elkaar te brainstormen over wat we anders kunnen gaan doen. Ik had daardoor echt het gevoel dat we het allemaal samen doen. Van mij had het nog wel 2 uur langer mogen duren!”

“Focus op waar het wél stroomt.”

Stroming

“Wat deze bijeenkomst me tot slot ook heeft geleerd: trek niet aan een dood paard, maar focus je op waar het wel stroomt. Probeer niet je collega’s over te halen om het anders te gaan doen als je merkt dat ze daar geen interesse in hebben. Maar is er één collega die er wel oren naar heeft, sla daarmee de handen ineen. Dan ben je ineens al met z’n tweeën! Maak kleine stappen, draai pilots. Uiteindelijk zul je daarmee anderen inspireren en wordt het sneeuwbaleffect steeds groter.”